Ποδόσφαιρο και χρήμα

Aπό τα μέσα της δεκαετίας του 1920 γίνεται ζωηρή συζήτηση για τον ερασιτεχνισμό και επαγγελματισμό. Eιδικά στο ποδόσφαιρο. H Aυστρία ήταν η πρώτη χώρα που έδωσε «πράσινο φως» στον επαγγελματισμό. Aκολούθησαν Tσεχοσλοβακία, Oυγγαρία, Iταλία και Iσπανία και μετά το 1930 κι άλλες χώρες στην Eυρώπη και Λατινική Aμερική. O κανόνας ήταν τα μεγάλα αστέρια των γηπέδων να παίζουν με σκοπό το κέρδος, ενώ οι άλλοι, ως επαγγελματίες, να παίρνουν κάποιο μισθό. Περίπου όσο οι απολαβές ενός ειδικευμένου βιομηχανικού εργάτη. Σύμφωνα με την παγκόσμια ποδοσφαιρική ομοσπονδία οι παίκτες «είναι φίλαθλοι ή επαγγελματίαι». H μια είτε ή άλλη ιδιότητα καθοριζόταν από τις εθνικές ομοσπονδίες. Tα όρια είναι ελαστικά.
H EΠO , ακολουθώντας το δρόμο της FIFA (μέλος της από το 1927) θεωρούσε φίλαθλο-ποδοσφαιριστή , δηλαδή ερασιτέχνη, όποιον επιδίωκε «απλώς την σωματικήν και ηθικήν αυτού εξύσωσιν με απόλυτον αφιλοκέρδειαν». Eπαυε να είναι τέτοιος όποιος «συνήθως ή κατά συγκυρίαν δέχεται εις χρήματα ή εις είδη, ευεργετήματα ή ωφελείας, μία λέξει όστις αποδέχεται καθ΄ οιονδήποτε τρόπον ένα υλικόν όφελος». Aλλά στην περίπτωση αυτή επιτρεπόταν αν έπαιρνε την έγκριση της ομοσπονδίας! Στην πράξη αυτό σήμαινε ότι μόνο τυπικά ο επαγγελματισμός και η «επιχειρηματική χροιά του ποδοσφαίρου ήταν ταμπού. Kοινή πάντως πεποίθηση των περισσότερων, που διοικούσαν τις ισχυρές ποδοσφαιρικές ομάδες της εποχής ήταν πως ένας καλά οργανωμένος σύλλογος έπρεπε να στηρίζεται και επαγγελματικώς για να διατηρείται.
Κάπως έτσι μετατράπηκε ένα αγώνισμα το οποίο έδινε ευχαρίστηση στους φιλάθλους και στους αθλούμενους από ερασιτεχνικό σε επαγγελματικό..τότε ίσως χάθηκε και η μαγεία του πολυαγαπημένου αυτού αθλήματος καθώς εισήλθε σε αυτό ένας πολύ σημαντικός παράγοντας -που αλλάζει τους ανθρώπους- το χρήμα με άμεση συνέπεια να κυριαρχήσει στο ποδόσφαιρο η σκοπιμότητα....
Αν και στις αρχές τα πράγματα ήταν κάπως συγκρατημένα όσο περνούσε ο καιρός το ποδόσφαιρο άλλαζε δραματικά και πολλές φορές ήταν και είναι εκνευριστικά τα ποσά που δαπανώνται γύρω από αυτό αντιβαίνοντας με τη γενικότερη κατάσταση κάθε χώρας και γενικότερα του κόσμου καθώς το ποδόσφαιρο είναι απλωμένο σε κάθε γωνιά του κόσμου από τη φτωχότερη έως τη πλουσιότερη χώρα,από τη μικρότερη έως τη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου....(γεγονός αδιαμφισβήτητο)
Αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο δεν ήταν άλλο από το γεγονός ότι ενώ βρισκόμαστε εν μέσω μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης (ακόμα μεγαλύτερη είναι η κρίση στην Ελλάδα για επιπρόσθετους λόγους πέραν αυτών που έχουν δημιουργήσει την παγκόσμια κρίση) είναι τρομακτικά τα ποσά που δαπανώνται για μεταγραφές ακόμα και για συμβόλαια παικτών...!!!
Για παράδειγμα ο Ολυμπιακός που πριν την εποχή Μαρινάκη νομίζω είχε χρέη 70 εκατομμυρίων ευρώ και με το που έγινε η μεταβίβαση των μετοχών άρχισε να κάνει μεταγραφές που θα τις ζήλευε μια ομάδα που θα έβγαινε 5η,6η στο Αγγλικό πρωτάθλημα η οποία παρεμπιπτόντως έχει διπλάσια έσοδα ( μπορεί και παραπάνω) ακόμα και από τον πρωταθλητή Ελλάδος ο οποίος συμμετέχει στο C.L. (ο Ολυμπιακός παλαιότερα και ο Παναθηναϊκός πέρσι) ενώ στην χώρα χιλιάδες εργαζόμενοι έχουν χάσει τις δουλειές τους με τις οποίες μετά βίας συντηρούσαν τις οικογένειές τους..
Από την άλλη η έτερη ομάδα που ξοδεύει πολλά στην Ελλάδα, ο Παναθηναϊκός, δίνει πολλά λεφτά σε συμβόλαια παικτών και μεταγραφές λιγότερα βέβαια από τον Ολυμπιακό αλλά ποσά διόλου ευκαταφρόνητα για έναν φίλαθλο ο οποίος ξεκινά να εργάζεται με 700 παλαιότερα και 600 πλέον ευρώ...Δεν μας κάνει αυτό να αγανακτούμε?αν το δεις λογικά(κατα τη δική μου λογική πάντα) ΝΑΙ αν από την άλλη το δεις οπαδικά τότε είσαι και είμαστε όλοι μας άξιοι της μοίρας μας....
Εν κατακλείδι, έτσι όπως έχει γίνει το ποδόσφαιρο δεν λέω να μην πληρώνονται οι αθλητές καθώς τους παίρνει μεγάλο χρόνο από τη μέρα τους η ενασχόληση με τις προπονήσεις και την ομάδα κι έτσι δεν θα μπορούσαν να εργάζονται παράλληλα αλλά θα μπορούσαν όλες οι ομάδες ξεκινώντας από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως και πανελλαδικά να βάλουν ένα ταβάνι στις αμοιβές αθλητών και να στηριχτούν περισσότερο στις ακαδημίες τους και τους παίκτες οι οποίες αυτές βγάζουν -που στο κάτω κάτω θα πονέσουν και θα ματώσουν την φανέλα πολύ περισσότερο από έναν παίκτη ο οποίος πιθανόν να μην είχε ακούσει ποτέ την ομάδα στην οποία πάει να αγωνιστεί- και να μην προσφέρουν εξωφρενικά ποσά σε παίκτες οι οποίοι μπορεί να έρθουν και ίσως είναι απλά ΑΔΙΆΦΟΡΟΙ.....ας ελπίσουμε πως η προσπάθεια της UEFA και συγκεκριμένα του προέδρου της M.Platini (τον οποίο προσωπικά αντιπαθώ) για οικονομική εξυγίανση να σφίξει λίγο τα ζωνάρια και να δούμε πάλι ομάδες που θα παίζουν χωρίς πολλές σκοπιμότητες αλλά θα παίζουν για αυτούς τους οποίους του πληρώνουν.....(και δεν εννοώ ούτε τους προέδρους, ούτε τους μετόχους,ούτε τους παράγοντες) ΕΜΆΣ τους απλούς και μη ΦΙΛΆΘΛΟΥΣ...εις το επανειδήν φίλοι μου..!!!